Coma zaszalała i nagrała dwupłytowy album koncepcyjny. Czekają mnie więc tutaj prawie dwie godziny przeprawy przez tą soczystą porcję muzyki. Odpaliłem to 3 minuty temu. Intro jest za długie o jakieś 3 minuty.
Na początek ranking najśmieszniejszych nazw piosenek Comy: 5. Nowe Tereny Migreny; 4. Nie Wierze Skurwysynom; 3. Stosunek Do Służby Wojskowej; 2. Zaprzepaszczone Siły Wielkiej Armii Świętych Znaków; 1. Świadkowie Schyłku Czasu Królestwa Wiecznych Chłopców. Na podium ostra walka o najwyższy stopień, jednak Królewstwo Wiecznych Chłopców zgodnie z oczekiwaniami bukmaherów wygrało. Czarnym koniem wyścigów okazał się Stosunek Do Służby Wojskowej, który sam w sobie jest jak się okazuje jest zapisem dźwiękowym stosunku seksualnego dwóch homoseksualistów. Nie wnikam czy członków zespołu.
Wstęp: ..............................................................................................
Krótkie zainteresowaniem SOADem chyba każdy musi przejść, to tak jak z Nirvaną - posłuchasz w młodości, a później już Ci się nie chce do tego wracać. Tak też miałem i ja kilka lat temu, więc gdy Serj ogłosił zawieszenie zespołu, raczej przeszło mi to koło ucha. Gdy jednak wydał album 'solowy' i podniosły się głosy, że to jedna z najważniejszych płyt roku - tego zignorować nie mogłem.
Czekaliśmy cztery lata, wielu z nas na coś rewolucyjnego. Dostaliśmy In Rainbows, być może jedynie z rewolucyjnym sposobem dystrybucji. Czekaliśmy na drugie OK Computer, na drugie Kid A. Dostaliśmy... pierwsze In Rainbows.
Naprawdę starałem się pokochać Beirut, serio. Widząc jak ta muzyka pochłonia kilku znajomych, którzy potrafili słuchać Gulag Orkestar bez większych przerw po kilka miesięcy, rozdziabiałem paszcze ze zdziwienia. Niektórzy żyli tym albumem, a ja - hmm, spasowałem po trzecim, bodajże, przesłuchaniu. Dla mnie to była mierna, mało konkretna, przeźroczysta wycieczka w klimaty, które i tak mało mnie interesują, no może poza kilkoma filmami Kusturicy. Chociaż i tak już bardziej mi odpowiadają autentyczne folkowe przyśpiewki z Czarny Kot, Biały Kot, niż wysiłki jakiegoś amerykanina, który nawet na Bałkanach nigdy nie był.
No to czas na recenzje z serii tych istotniejszych. Bowiem gdy gdzieś na przełomie grudnia i stycznia ukaże się tutaj podsumowanie roku 2007, tej płyty na pewno tam nie zabraknie.
Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
PJ Harvey - White Chalk
Na początku był Chaos. Później powstawały oceany, lądy, rybki, ptaszki, roślinki. Każdy tę historię zna, wnioski: z chaosu mogą wyniknąć naprawdę zacne, i ciekawe zjawiska. Najnowsza płyta Animal Collective jest najlepszym przykładem na to, że ta zasada w muzyce także się sprawdza.
Czy autorowi grozi niebezpieczeństwo? Czy po atakach na fanów Linkin Parka, Happysada i dziewczyn w arafatkach zaryzykuje, i zwróci na siebię uwagę fanów Riverside'a? O tym dowiecie się już dziś, bo oto recenzja najnowszej płyty tej formacji!
Zasadnicze pytanie: co mogę zrobić z najnowszą płytą Happysad? Oczywiście przychodzą do głowy banalne rozwiązania, typu: posłuchać. Ale nie tylko! Okazuje się, że najnowszy album tego popularnego zespołu ma wiele, uniwersalnych zastosowań, bardzo ułatwiających życie, za co należy się uznanie na wstępie. Tak więc, co jeszcze?
Wyobraźcie sobie folkowe The White Stripes. Wyobraźcie sobie ich gdzieś pomiędzy drzewami, w spokojnej atmosferze, otoczonych harmonią. Wyobraźcie sobie The White Stripes grających dobrą muzykę, z perkusją, która nie dudni w jednym rytmie, tylko ładnie współgra z wokalem. Taki jest właśnie duet Nina Nastasia & Jim White, i w sumie z Paskami łaczy ich tylko dwuosobowy skład i nazwisko na W, ale jakiś punkt odniesienia trzeba mieć, co nie?
Jak wygląda architektura w Helsinkach? Jakiś wyjątkowy, wyróżniający się styl, czy może zwyczajny, tak jak w większości w podobnych miastach? Mówić jednak o architerkturze nie będziemy, co najwyżej tańczyć, bowiem Achitecture in Helsinki to zespół pochodzący z Australii, czyli bądź co bądź, kraju trochę od Finlandii odległego. Więcej - paradoksalnie, muzykę jaką tworzą australijczycy ciężko by pogodzić z zimowym, mroźnym skandynawskim klimatem - bowiem jest to zupełnie przeciwny biegun: ciepły, naiwny, wesoły pop. I to z tak dużą dawką energii, że wystarczyłoby jej, by ogrzać oszroniałe z mrozu helsinskie budynki...
Wreszcie do tego rockowego padołka przyszedł ktoś świeży, przynosząc ze sobą coś ciekawego i w miarę oryginalnego. Kiss Kiss ma spore szanse na dołączenie do grona Grup_Powszechnie_Uważanych_Za_Dobre dzięki debiutanckiemu krążkowi Reality Vs. the Optimist. I pewnie będziemy tak czekać na potwierdzenie słuszności tej tezy, tak jak kiedyś czekaliśmy na drugi Bloc Party (i się przeliczyliśmy, ale to swoją drogą) czy Interpol. Przynajmniej mnie się wydaje, że na to zasługują. To tak w ramach skrótu - przejdźmy do właściwego punktu recenzji.
The Cloud Room. Jeszcze pół roku temu nie znałem tej nazwy, ba, naszych rodaków znających ten band można by pewnie policzyć na palcach jednej ręki. Aż tu nagle sztorm - wszędzie widzę tę nazwę. Wszędzie - fora, serwisy muzyczne, komunikatory. Nagle wszyscy zaczęli się interesować The Cloud Room. Jak się później okazało, to za sprawą reklamy Pepsi, gdzie wykorzystano ten utwór. Wtedy zgodnie, wszyscy równo zaczęli zachwycać się Hey Now Now, czy to indi turbolans pindi, różowe nastolatki, czy dresy. A ja na to: KE? Nie oglądam telewizji prawie wcale, możecie mi nie wierzyć, ale nigdy tej osławionej reklamy na oczy nie widziałem.
Otworzyłem edytor tekstu, bezsilnym wzrokiem patrzę się w monitor. Cóż, rutynowa czynność, którą od pół roku skrupulatnie staram się wypełniać. Słucham, czytam teksty, a później o tym piszę. Lecz nie tym razem - jak to wszystko ogarnąć? Jak sprowadzić do poziomu zwykłych, płaskich, wirtualnych literek (które same w swojej nierealności są tak naprawdę ciągami równie nierealnych cyferek) te pięćdziesiąt minut, które przed chwilą minęły? Porażająca, niespełna godzina, która prawie przeniosła mnie w inny stan świadomości i rzuciła na kolana. Bo chyba tylko na takiej, metafizycznej płaszczyźnie, można mówić o Twilight as Played by the Twilight Singers.
Pierwszy utwór płyty jest niesamowicie obiecujący, fani krzyczą, dziewczyny piszczą, w krytykach budzi się nadzieja, że to coś na miarę debiutu... Haha! I tu Cię mamy, to wcale nie jest album na miarę debiutu, daliśmy na openera najfajniejszą rzecz, jaką stworzyliśmy przez te trzy lata, resztę zapchaliśmy odrzutami z poprzednich płyt i się ciesz. I weź się tu, kurwa, nie czuj oszukany.
Ostatnimi czasy lubię bawić się w odkrywcę. Odkrywce muzyki, mało znanych zespołów, artystów, takich, którzy unikają kolorowych magazynów i wielkich studiów nagraniowych, a swój byt ograniczają do skromnej strony internetowej, profilu na myspace i małych wpisów na blogach muzycznych, takich jak ten. I tak jakoś wyszło, że na przykład zamiast słuchać nowego Interpola, zachwycam się jednoosobowym projektem Petera Silbermana - The Antlers. Ten chłopak (tylko dwadzieścia jeden lat!), mimo młodego wieku nagrał już pięć płyt, w tym dwie w ramach The Antlers. Zajmijmy się jednak jego nowym dzieckiem - In The Attic Of The Universe. Jest to właściwie bardziej EPka niż pełny album, pół godziny grania w stylu, który mieści się tak gdzieś między Sufjanem Stevensem a Jeffem Mangumem. Peter doskonale posługuje się gitarą akustyczną, pianinem czy nawet własnymi rękoma (rytm klaskany). Jednak największą jego zaletą i darem jest fantastyczny falset, który wykorzystuje wspaniale.
Już miałem się zająć pisaniem o pewnych Nastolatkach, ale nie - nie mogę, Placebo wydało kompilację, o której dowiedziałem się dopiero teraz, a ma już trzy miesiące. I słucham z zaciekawieniem - wreszcie jakieś oficjalnie, płytowe scalenie tych ich wszystkich coverów; do tej pory okazja do posłuchania to jedynie bootlegi.
Małpy Morskie dostałem od razu po premierze, i wtedy przesłuchałem kilka razy. Miałem o nich napisać, ale po prostu... zapomniałem o tej płycie. Jeden z najbardziej oczekiwanych polskich debiutów w gitarowym graniu, szumnie zapowidany, rekomendowany, a ja po kilku przesłuchaniach zwyczajnie o istnieniu tej płyty zapomniałem. Coś tu jest nie tak.
Za sprawą ostatniego podsumowania lat '90, dwa tygodnie pod względem nowych wydawnictw i nowych pozycji w mojej kolekcji zostałem całkowicie zablokowany. Dwa tygodnie nadrabiania zaległości ze starych lat zaskutkowało zasypem płyt do przesłuchania teraz, jakoś muszę sobie z tym radzić ;)
1 przesłuchanie:
Są takie zespoły, które prawdopodobnie podobają się tylko mnie. Na polskiej scenie mam dwa dobitne takie przypadki, dziś napiszę o pierwszym z nich.
W pewnej notce, przy akapicie o Peter, Bjorn and John napisałem: "Szwecja to jednak musi być fajny kraj". Dzisiaj mówię: Szwecja to MUSI być zajebisty kraj. Nie może być inaczej, skoro eksportują do moich uszu tyle wspaniałej muzyki. Pomijając już wspominanych PBaJ - chociażby The Field. Daje głowę, że będzie to elektronika roku 2007, idąc w ślady The Knife, który dokonał to rok temu. Także ze Szwecji. Dalej - The Mary Onettes, opisywany przeze mnie kilka dni temu. Na Pitchforku ukazała się recenzja ich debiutu, bardzo pozytywna. Widać, że redakcja PM czyta mojego bloga, i bierze z niego mini-hajpy ;D Cóż, opiniotwórczość, te sprawy.
Moje doświadczenie w prowadzeniu tego bloga pozwala mi stwierdzić, że najbardziej ożywał on przy okazji recenzji zespołów, które mają swoich fanatyków, są bardzo popularne i lubiane. Druga zasada - opinia koniecznie negatywna. Tak stało się po dodaniu The Car Is On Fire, i ostatnio po recenzji płyty Hariasena. Pomyślałem więc - skoro tak to wygląda, to muszę co jakiś czas zaatakować jakąś świętą krowę polskich nastolatków, co by tu ładny przepływ ludzi obserwować. Dziś zabierzemy się za... Linkin Park! Yeah.
John Frusciante to postać, która łączy takie zespoły jak Red Hot Chili Peppers, Ataxia, The Mars Volta czy Pearl Jam. I żeby było śmieszniej, nie lubię żadnego z powyższych zespołów, a mimo tego, Frusciantem solo ostatnio się zachwycam. Już mam swoją teorię, że takie cienkie zespoły zabijają w naszym Johnym całą kreatywność, i to wszystko ich wina. No, i dzięki temu na przykład nie mam mu za złe kompletnie beznadziejnego Stadium Arcadium, ufff.
Są takie chwile, w których wchodzę w stan przymulenia zaawansowanego, nieaktywności stopnia trzeciego czy zniechęcenia niekontrolowanego, jak zwał tak zwał. Rzecz w tym, że wtedy potrafię siedzieć/leżeć w bezruchu kontemplując dogłębnie plamę na ścianie czy suficie. Nic mi się nie chce, a wymuszenie ze mnie powiedzenia słowa odbieram jak wyrok. Leków na taki stan rzeczy jest niewiele, lecz i tu najczęściej z pomocą przychodzi mi... muzyka!