Muzykofilia

O ile w globalnym postrzeganiu rok 2008 wydaje mi się smutny i biedny w płyty lepsze niż dobre, to na naszym podwórku wiele się działo. Miniony rok przyniósł nam kilka bardzo dobrych płyt, z czego przynajmniej jedna powinna przebijać się w rankingach na całym świecie. Nie stworzę tradycyjnego rankingu, ale możecie uznać, że im niżej, tym poziom większy.

Najlepsze płyty

#Dejnarowicz - Divertimento. Samozwańczy Ojciec Chrzestny polskiej alternatywy bierze się za muzykę poważną obsypaną pudrem popowego feelingu, i wychodzi mu to całkiem znośnie. Recenzenci skupili się na ogromnym ego Dejnarowicza, zapominając, że oprócz wycieczek osobistych istnieje tutaj również muzyka, a jest ona całkiem dobra. Nie wybitna, może trochę nie nadąża za nadmuchanym konceptem albumu i napiętą otoczką wokół niego, ale wieczorami dobrze jest Divertimento posłuchać.

#Cool Kids of Death - Afterparty. Niespodziewany progres zaliczyli łodzianie. Dla większości skazani na straty i granie dla nastolatek, zaskoczyli nas albumem, który w niektórych momentach cicho nawiązuje do najlepszych czasów. Odświeżenie, zelektryzowanie brzmienia wyszło im na dobre + byłem na 2 (?) koncertach i było jeszcze lepiej.

#Renton - Take-Off. Powstaje u nas teraz tona indie-pipczenia rocznie, zalew gejowatego syfu spóźnionego o kilka lat. Z tego potoku jednak udało się wyrwać coś ciekawego, Rentona. Dobre melodie, wokal śpiewający po angielsku a nie w dziwnym dialekcie polsko-angielskim, sprawne hooki. Sorry za 'recenzje' latem, zasługiwali na trochę więcej niż wtedy napisałem.

#Pustki - Koniec Kryzysu. Zmiana na wokalu, Basia teraz prowadzi i robi to świetnie. Koniec Kryzysu jest niebanalne, niesie ze sobą jaką dziwną, nieokreśloną aurę smutku, melancholii. Bardzo dobra na jesień, wypasiona objętościowo i co najważniejsze, że bez żadnego zapychacza. Równy, dobry poziom.

#Afro Kolektyw - Połącz Kropki. Miliard razy zaczynałem recenzję Połącz Kropki ale nigdy nie udało mi się z tego wykrzesić czegoś więcej. Afrojax powiedziałby w takiej sytuacji "To ja może przestanę pić i wtedy będzie lepiej", ale ja wcale nie piłem. Afro wszedł na kolejny poziom, jest absolutnem mistrzem auto-dissu, możliwe, że najlepszym obecnie tekściarzem w Polsce. I jest prawdziwy, niestety.

#Eldo - Nie Pytaj o Nią. Dopiero co ją recenzowałem, nie wiem co jeszcze napisać. Jest po prostu bardzo dobra, Eldo nie stoi w miejscu, kroczy powoli i konsekwentnie. Rok temu w podsumowaniu 27 zajęła drugie miejsce, tak też możemy uznać, że w 2008 będzie tak samo.

#Jacaszek - Treny.

Najgorsze płyty

#Maria Peszek - Maria Awaria. Serio, byłem sobie ostatnio w Empiku i moim oczom ukazała się książka. Książka Marii Peszek, czy raczej album, coś co zawiera zdjęcia + słowa. Kto na to wpadł? Otworzyłem a tam wątpliwej wartości estetycznej 'akty' pani Peszek i jakieś rymowanki, jeszcze z błędem ortograficznym. Żeśki chyba, ale może nie zrozumiałem żartu. W Milczeniu Owiec, gdy Lecter nabroił, za karę puszczali mu na cały regulator program religijny; gdyby ktoś miał mi zrobić coś podobnego, to musiałby puścić tę płytę i zmusić mnie do oglądania tej książki.

#L.Stadt - L.Stadt. W akapicie o Rentonie jest mowa o ściakach polskiego indie-pipczenia. Może L.Stadt nie jest typowym przykładem, ale też tam pasuje.