Muzykofilia

Najczęstszym powodem zastoju na blogu, obok braku weny jest zapchanie moich kanałów słuchowych jakimś starszym albumem, który tak mnie zajmuje, że nie mam ochoty na przesłuchiwanie nowych wydawnictw. Naturalnie często tak jest, gdy po raz setny przerabiam dyskografie Modest Mouse, Mogwai, lub zawieszam się nad The Twilight Singers. Ale miniony tydzień zszedł mi nietypowo, bo na polskim albumie, jeszcze bardziej niecodziennie - na albumie hip-hopowym.
I wcale nie jest to nowa płytka OSTRego, nie obchodzą mnie kolejne porcje jego kopiowania samego siebie. Rzecz rozchodzi się o nielegal Smarkiego, Najebawszy EP. Puszczona do sieci trzy lata temu, zdążyła wyrobić sobie w środowisku miano kultowej. W pełni zasłużenie.

Siłą Najebawszy EP są świetne, inteligentne, i najważniejsze - szczere teksty. Często zabawne, nieraz dające do myślenia - ale zawsze ciekawe. Do tego bity Kixnare'a, na najwyższym krajowym poziomie - świetnie uzupełniają Smarkiego/Pyska, technicznie nic tu nie odstaje od profesjonalnych wydawnictw.
Smarki nie żywi większych pretensji do świata, więc smutów nie ma co się po Najebawszy spodziewać, nie ma tu też melanżowych opowieści. Siedem kawałków, które przyciągnęły mnie jak magnes. Ściągnijcie i też dajcie szansę.

"Nie nawijamy raczej w klimacie bauns-latex / lepiej wbij się w kanapę / to ma pływać jak statek"