Muzykofilia

Od razu mówię, że jeśli tytuł notki wywołał u Ciebie ponadprzeciętne zdziwienie, ironiczny uśmieszek, ewentualnie uważasz, że The Beatles grali rock (bo w końcu nie mógłbyś słuchać popu, ugh), to nie czytaj tego i idź posłuchaj Toola.

Jakoś z początkiem lat dziewięćdziesiątych, czyli dla mnie praktycznie od zawsze, gdy do Polski zaczął napływać rock i grunge, a plastikowe dźwięki popadły w niełaskę, Papa Dance zostało uznane przez ogół jako synonim tandety i obciachu. Swoje trzy grosze dodało również rodzące się zjawisko disco-polo, które sprawiło, że w świadomości ludzi każda muzyka mająca w sobie klawisze i wysokie wokale = disco polo. Kilka lat temu epoka '80 zaczęła przeżywać renesans, lumpeksy napełniły się indie-dziewczętami, i w końcu muzyka poszła tym tropem. Reaktywacja Papa Dance w 2005 roku dokończyła już tylko dzieła zniszczenia. Płyta żart/pomyłka 1 000 000 fanek nie mogło się mylić!, do tego występy w programach pokroju "Europa da się lubić", i próby zaistnienia w obecnym show-biznesie tylko pogłębiło znak równości między PD a tandetą. Ale dlaczego nikt do cholery nie wspomni, że to coś, co funkconuje teraz w tv ma w sobie 0% (słownie: nic, ani jednej osoby) pierwszego składu? Został Stasiak z drugiego składu otoczony anonimami.

Prawda jest inna dziewczyny i chłopcy. Dwie pierwsze płyty tego zespołu to miód na uszy, zawartość cukru w cukrze. Pop, jaki ten kraj nigdy wcześniej i później już nie słyszał. Ilość melodii, które kładą na ziemie kolejne lata polskiej muzyki rozrywkowej jest przytłaczająca. Jedynym dylematem jaki tu mamy: debiut czy Poniżej Krytyki? Self-titled nagrany z Grzegorzem Wawrzyszakiem na wokalu chyba minimalnie przegrywa, ostatnie Te Głupie Strachy nie dosięgają do poziomu całej płytki (chociaż zawiera wg mnie najlepszy utwór przez nich nagrany - Kanał X-O-2).
Za to druga odsłona, już z charakterystycznym (i wtedy bardzo młodym) Pawłem Stasiakiem to od początku do samego końca czyste złoto zawarte w melodiach, wokalach emanujących zabawną, lecz przekapitalną infantylnością, lekkością, naiwnością i syntetycznością. Dziesięć piosenek, każda po brzegi wypełniona chwytliwymi motywami, mostkami. Obok tego nie można przejść obojętnie. Klasyczne Maxi-Singiel czy Naj Story, które prawie każdy zna, wybiły się na swoją pozycje chyba przypadkiem, bo równie dobrze ten status mogłby uzyskać KAŻDY kawałek z tej płytki.
Historia z Talii Kart udowadnia też, że do tego dynamizmu można też dodać element ckliwości (i świetnego tekstu, ale co tam, w to pewnie już nie uwierzycie) i po prostu może wzruszać: "Na śniadanie mała kawa / Duże łzy / Zaraz potem w gardle coś ściskało / Ja myślałem jak bez ciebie będę żył / Ty, że jeszcze minut pięć zostało". Aj, no serio, bierze to za gardło ostro. Tak samo jest z zamykającym utworem dedykowanym Annie Jantar, Oceanem Wspomnień. Tutaj za to jest perełka w postaci wersu "Szary wiruje pył / Tylko on mnie nie opuszcza", tak zaśpiewanego przez Stasiaka, że świdruje mi w głowie non-stop od trzech dni. M A S A K R A. Ot co.

Nie ma tutaj ani minuty wypełniacza. Jeśli mogę traktować siebie jako kogoś, kto przyjmuje na siebie rzadkie pozytywy i liczne negatywy schedy po PRLu, to dwie pierwsze płyty Papa Dance są chyba najlepszą z tego rzeczą.
Dlaczego to piszę? Dwa tygodnie temu ruszyła reedycja obu tych albumów, i można je kupić za śmieszne pieniądze. Obowiązkowo.