To już rok, od kiedy istnieje Muzykofilia. Dokładnie rok temu ożywiłem myśl, która siedziała w mojej głowie przez jakiś czas, zupełnie przypadkowo i nieprzymyślanie nazywając ją Muzykofilia. Pierwsze urodziny to chyba najlepsza okazja, by opowiedzieć jak to wszystko się zaczęło, i streścić historię tego bloga.

A zima była łagodna tego roku

Pewnego leniwego tygodnia, gdy moją playlistę stanowili tylko i wyłącznie Beatlesi, postanowiłem zrobić coś z nadwyżką wolnego czasu. Jako, że oprócz pisania niewiele w życiu mi jako tako wychodzi, zdecydowałem założyć bloga. O dziwo w założeniu nie miał on w żadnym stopniu przypominać Muzykofilii, jaką widzicie w obecnym stanie - miały to być jedynie zwykłe przemyślenia, notatki prywatne i inne bzdury, okraszone gdzie niegdzie jakimś rzadkim muzycznym komentarzem typu 'dzisiaj sobie słuchałem Modestów, fajni są'. Napisało mi się jednak recenzję Virgin Suicides Air (pierwszy pełnoprawny wpis, nawet nie jest przesadnie żenujący), później o Uffie (na którą w tamtym czasie jeszcze nie było takiego hype'a) i moje pole manewru mocno się skurczyło. Skromna grupka osób to czytających oczekiwała już tylko wpisów muzycznych, a mi głupio było zacząć nagle pisać o tym, co zjadłem na obiad. Tak siłą rzeczy Muzykofilia stała się blogiem muzycznym.

Wygląd

Pamięta ktoś, jak wyglądał pierwszy wystrój Muzykofilii? Tych, którzy zaglądają tutaj od samego początku mógłbym pewnie policzyć na palach obu rąk, ale o tym później. Pierwszy design był właściwie kontrastem do obecnego, z przytłaczającą ilością czerni i ładną panią w topie, skradzioną gdzieś z deviantartu. Jak to wyglądało mniej-więcej możecie zobaczyć tutaj, aczkolwiek tło gdzieś zginęło, i pani również. Czarno-ponura wersja Muzykofilii zniknęła wraz z końcem lutego, a zastąpił ją zielono-biały szablon, który pewnie większość z Was pamięta. Nie mam nigdzie screena z tamtego czasu, ale to był chyba najładniejszy wystrój. Od listopada blog występuje w obecnej szacie graficznej.

Czytelnicy

Początek był skromny i kameralny, w pierwszych tygodniach sukcesem była liczba dziennych odwiedzin przekraczająca 50 osób. Wtedy nawet nie marzyłem o tym, że rok zamykać będzie grudzień z liczbą odwiedzin dobijającą do 20 tysięcy. Sporym przełomem okazał się być czerwiec, w którym po tej notce i pamiętnej dyskusji (ponad 150 komentarzy) odwiedziny bloga wzrosły mniej więcej o 33% i tak już zostały, coraz bardziej pęczniejąc.
Muzykofilia przeżyła dwa Wielkie Najazdy, które trwale zapisały się w historii. Pierwszy z nich odbył się właśnie w czerwcu, pod tamtą notką, najeźdźcami byli fani Linkin Parku. Drugi z najazdów przeszedł do kronik pod nazwą Najazdu Happysadowego, gdy to fani polskiego zespołu atakowali Muzykofilię nieustannie przez niemal miesiąc. Zatarg z fanami Hariasena, ktrórego już chyba nikt nie pamięta, też miał miejsce, ale dawno i na mniejszą skalę.

Naj to, naj tamto

Teraz trochę suchego pieprzenia. Najpopularniejszym wpisem w dotychczasowej historii bloga była recenzja Happysad (bleh), drugie miejsce zajęła recenzja Unisexblues, dalej notka O Mnie i recenzja Much. Najczęściej komentowanym wpisem był ten (nie zgadniecie!) o Happysadzie. Przez cały rok napisałem 223 notatek, Wy napisaliście pod nimi 2561 komentarzy.

Keywords

Google. Duża część odwiedzin właśnie stamtąd nadchodzi. Co ludzie wpisują, i jak tutaj docierają? Najpopularniejsze zapytanie to po prostu 'Muzykofilia'. Dalej "Ian Curtis" lub "Burial", dalej nudy nudy. Trafiają się też jednak perełki, przy których albo można się przerazić, zaśmiać lub załamać ręce. Niestety nie miałem czasu i ochoty przegrzebywać 14 tysięcy keywordów, więc zaprezentuje te pierwsze z brzegu:

13-letnich dziewczyn stopy - 13latki to najbardziej podążany przez zboczeńców wiek, zauważyłem
steven wilson jest gejem
kto zabije dode
kobiece owłosione piersi - różni ludzie, różne fetysze
jak poznać czy dziecko się przekręciło
schemat produkcji dżemu truskawkowego
artystyczne golenie łona
najlepsze piosenki iana pawła 2
tanie emo wdzianka

To na tyle

Tak to właśnie wygląda. Nie podejrzewałem, że zwykły kawałek cybernetycznej przestrzeni stanie się dla mnie taki ważny i istotny, że w jakikolwiek sposób może wpłynąć na moje życie. A tak się stało. Mimo, że ostatnio jakoś coraz mi ciężej, postaram się trwać tutaj kolejny rok. W sumie to poszedłbym to opić, gdyby tylko nie dochodziła właśnie druga w nocy, i za kilka godzin nie musiałbym być w szkole. Przełoży się na później. Ciał.