Muzykofilia

Nadszedł złoty wiek dla psychodelicznego grania. Po Animal Collective i Akron/Family przychodzi czas na Yeasayera, który atakuje debiutem aspirującym do ochowych rejonów. W roku 2007 spadł prawdziwy, muzyczny, kwaśny deszcz.

Przystawke i naostrzenie apetytów miało miejsce już w tamtym roku, wraz z wydaniem singla - 2080, który sprawnie podniósł na nogi niewielką część internetowej społeczności w oczekiwaniu na debiut. Ten ujrzał światło dzienne niedawno, i niespodziewanie przerósł i tak wysokie oczekiwania. To pozytywne zaskoczenie jednak może też dać powody do niedosytu - Yeasayer najprawdopodobniej nie zajmie należnego im miejsca indie-światku. Na tak dobrą płytę nikt nie był przygotowany, nikt nie zwolnił im odpowiedniej ilości miejsca.

Są z Brooklynu, a brzmią, jakby całe życie spędzili na podróżach po świecie w celu badaniach etnologicznych. Nawet okładka daje podpowiedzi - drogie dzieci, dziś łączymy kontynenty, spajamy narody, odkrywamy religie, śledzimy kultury. Rozumiemy to, gdy w 2080 słyszymy bębny, które zdają się przywoływać deszcz, jak w jakiejś anonimowej umierającej przez susze afrykańskiej wiosce. A Forgiveness to oczywiście pieśń pochwalna dla bożka, wyśpiewana podczas tańca wokół ogniska przez nieznane nam amazońskie plemię.

Ilość instrumentów, przy których zwykła gitara zdaje się być najbanalniejszym narzędziem pod słońcem, pojawiających się na All Hour Cymbals przyprawia o zawrót głowy. Tysiące bębenków, grzechotek, klasków i rzeczy, których nigdy w życiu nie będę w stanie nazwać, budują tu niesamowity klimat, który doskonale uzupełnia soulowy głos Chrisa Keatinga. Po takiej dawce dźwiękowej mozaiki zaczynamy rozumieć, dlaczego Yeasayer określa się jako middle eastern-psych-pop-snap-gospel.

Muzycy zdają się mówić: rytm to podstawa. Wszystko kręci się tu wokół rytmu, bam bam czy to bębnów bam bam czy grzechotki ciach ciach. Regularne uderzenia są wszędzie, przechodzą w inne, przenikają..., są podstawowym elementem muzyki. Yeasayer, jak nikt - bawi się rytmem. Dzięki temu konstrukcje mają bardzo symetryczny charakter, jeśli stuknęli a, odezwie się za chwilę b.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że jest to debiut roku. Zdecydowanie polecam tym, dla których Love, Love, Love Akron/Family i Dżem Animal Collective to największe smakołyki ad '07. A później zachodzcie w głowę, co z tego tria jest najlepsze.