Muzykofilia

Bon Iver to pseudonim, pod którym ukrywa się Justin Vernon, nieznany ex-członek nieznanego szerzej zespołu DeYarmond Edison. Po nieudanych próbach zrobienia czegoś zauważalnego, wziął gitarę w rękę i wyizolował się muzyczną smutą w wydźwięku 'znowu w życiu mi nie wyszło'. Paradkosalnie, przez ową izolacje i leczenie błędów przeszłości, stworzył coś co godne jest przyszłości na muzycznych listach podsumowań tego roku. Może nie na szczytach, ale skromnie, cicho, gdzieś na wygodnch miejscach...

Skromność to słowo-klucz podczas jakichkolwiek rozważań nad tą płytą. Vernon nie ma ochoty dopychać się używając łokci do piedestału. Zamiast tego woli zaszyty gdzieś w swoim skromnym domu (najprawdopodobniej kolor domu jest stonowany, w ogródku drzewa dające dużo cienia, po między nimi biega duży lecz przyjacielski pies. Jabłka czerwone, smaczne, choć prawie nigdy nie zrywane) zapewne na uboczu, pisać skrome piosenki i aranżować je w skromne formy. Swoim debiutem dołączył do niepisanej szkoły songwriterskiej Nicka Drake'a, pełnej introwertyków z gitarą, którzy potrafią zawstydzić się przy wywiadach.

W uskutecznianiu swoich emo-folkowych zapędów oprócz gitary akustycznej pomaga Vernonowi głos. Operuje charakterystycznym falsetem, który odpowiednio wykorzystany potrafi poruszyć. Oto Bon Iver, człowiek z gitarą, wspomnieniami i melancholią wpisaną w struny głosowe.

W najlepszych momentach, czyli chociażby hightlightowym Skinny Love przewyższa poziomem tegoroczne Iron & Wine. Zresztą, to porównanie nie jest nieuzasadnione - Bon Iver brzmi, jakby pół życia przesiedział podsłuchując te bardziej markotliwe piosenki Sama Beama.

Trudno znaleźć odpowiedź na to, kim jest tytułowa Emma, skąd i dokąd prowadzi droga do niej. Vernon przeplata odbicia swojego życia (często zrozumiałe tylo dla niego), takimi tematami jak na przykład niezbyt prawidłowa współpraca ludzi z naturą (The Wolves, re:stacks).

Podsumowując, album zdecydowanie do polecenia tym, dla których zwykła gitara akustyczna to najlepszy budulec klimatu. Dla tych, którzy lubują się w ascetycznych formach Sama Beama, częściowo też Phila Elveruma. Czyli, jakby nie patrzeć - dla mnie.