To był coś fantastycznego, o tak. Jeśli szukasz pocieszenia, Ciebie tam nie było i liczysz, że napisze: nic nie straciłeś - uciekaj. Relacja może zachaczać często o wątki znane tylko autorowi i towarzyszom, więc bierzemy to w dwa wymiary: ja na festiwalu, bauns i zabawa oraz ja słuchający koncertów. Teraz na to patrzę, i wyszedł mi potężny kawał tekstu, który przypuszczalnie przeczyta osób tyle, że na palcach jednej ręki mógłbym wyliczyć, ale trudno.
Ponadto wyjaśniając na wstępie obecność słów Fuckingood, Kingdom itp.: Festiwal był tłem (czy odwrotnie) dla spotkania grupy Fuckingood Kingdom, czyli najfajniejszych, najładniejszych oraz najlepiej znających się na muzyce ludzi w caałym internecie. Jeśli spełniasz warunki, możesz starać się o przyjęcie do Królestwa, zapraszamy.
Skrobluj dziwko!!
Wymuszony rozkładem jazdy, wstałem o godzinie, o której zazwyczaj kładę się spać - 3:30. Czas rozpocząć podróż, po której chętnie zakrzyknąłbym iHATEtrains - 9 godzin w pociągu, w towarzystwie ludzi, którzy najprawdopodobniej wychowują dzieci bezstresowo, oraz nie mają pojęcia, że dla niektórych zapach i widok bułki z okropnym mięchem to nic sympatycznego. Trudno, swoje trzeba wycierpieć. W końcu stacja Mysłowice, podążam za tłumem ludzi, owczy pęd w strone Parku Słupna. Spotykam pierwszych towarzyszy, gra George Dorn Screams, chyba pierwszy debiutant. Sennie, spokojnie - pani wokalistka z grzywką godną młodego emo daje radę, skromnie nawiązując kontakt z publicznścią. Niestety, czasu starczyło tylko na dwa kawałki, udaliśmy się na pole namiotowe, w celu pozbycia się częsci bagażu.
Only music can save us
Tam też zapoznaliśmy się już z większością Fuckingood ekipy (najpiękniejsi bohaterowie: jacc, arek, konjo, konrad_vme oraz czik, dzięki któremu przegapiłem połowę Pink Freud;)). Prawie biegiem udaliśmy się na pierwszy koncert na dużej scenie - Blue Raincoat. To, że zdążyliśmy zawdzięczamy genialnemu skrótowi przez tory, który skracał drogę z pola do Słupnej gdzieś tak dwudziestokrotniekrotnie, brawa dla organizatorów. Cud, że nikt się tam nie zabił ;) Okazało się, że nie było wcale nam się tak śpieszyć. Blue Raincoat to jeden z największych rozczarowań line-upu, zagrali strasznie bezpłciowo i bez wyrazu. Kontakt wokalista - publiczność praktycznie nie istniał, równie dobrze można pooglądać koncertówki na kompie. Zagrali kilka nowych kawałków, które raczej nie zachwyciły. A szkoda, tegoroczne Everything Is a Piece of Something wyszło im całkiem dobrze (pomijając (nie)angielski wokalisty).
Punk Freud
Po Rejnkołtach od razu udaliśmy się pod scene leśną, gdzie wystąpić miał Pink Freud. Pan zapowiadający zespół przedstawił ich jako PUNK Freud, co trochę rozbawiło towarzystwo. Po chwili się zaczęło, bardzo efektownie, żeby nie powiedzieć efekciarsko. Duda na saksofonie, wystepujący nieostatni raz, dał popis. Mazolewski i reszta również - udanie, ostra jazzda. Później Lao Che, nie ma co opowiadać, że się podobało, bowiem to odejmuje 5 punktów od lansu ;) Fanów Dezertera, Manowara, Skrzatów (eloo) oraz ludzi w koszulce Cobaina zostawiliśmy pod sceną, sami udaliśmy się na piwo i jedzenie (bigos z nerką, nie skusiłem się, przez co później miałem trochę zołądkowe jazdy). Rozmowy o tym, czy nam dzisiejsze koncerty zeskrobluje do profili i tak dalej.
Ten bigos mówi!!
Tak nam zeszło kilka mało atrakcyjnych dla mnie koncertów. Pojawiliśmy się wreszcie na Ściance, która dała niezły pokaz. Zagrali z niezłym wykopem, eksperymentalnie i zawile. Niestety odbiór popsuła grupa ludzi, która przypuszczalnie rozkeciłaby pogo nawet przy Między Ciszą a Ciszą Turnaua. Widocznie nie zauważyli, że Dezerter zszedł ze sceny godzinę temu.
Poszedłem do jakiegoś budynku coś zjeść, czekając na zapiekankę, wpadł na mnie Artur Rojek wychodzący z kuchnii (WTF?!). Zaraz potem pojawił się mój gorący, spożywczy ratunek - tak więc, zawsze mogę przypuszczać, że zjadłem zapiekankę, którą robił dla mnie sam lider Myslovitz.
Drink My Kefir!
Prawdziwe piekło wywołali Dick4Dick. Nikt nie zrobił takiego show, taniec, szaleńczy bauns i striptiz. Fantastyczny spektakl, punkowy i ostry. Pod koniec taniec na rurze pod dachem sceny, absolutne szaleństwo członków (dicków) zespołu. Widać, że bawli się jak nikt wcześniej i później. Następnie wszystko trochę się zjebało, zaczęło padać. Ja byłem już kompletnie zniszczony, minęło 20 godzin od których jestem na nogach. Schowałem się pod sceną machiny, jedyną zadaszoną. Grał Phillipe Petit Dj set, a ja położyłem się na podłodze i prawie spałem. Muzyka strasznie psychodeliczna, trochę kakofoniczna, dobrze mi się przy tym leżało, ale w innych warunkach nie do przyjęcia ;)
And I'm... Justin Timberlake
Wróciłem do życia pod koniec Piano Magic. Instrumetnalnie pojechali ostro, aczkolwiek podkłady monotonne i z czasem nużące. Fakt, fanem nigdy nie byłem, więc niczego szczególnego nie zarejestrowałem. Pan frontman za to miał świetny kontakt z publicznością i poczucie humoru.
Na sam koniec gwiazda pierwszego dnia - Architecture In Helsinki. Mimo, że ledwo tam pod sceną kontaktowałem i stałem na nogach - świetna zabawa. Jedyna Pani w składzie rozwalała wszystkich swoją energią i przeuroczym głosem. Wszyscy biegali po scenie, wymieniając się instrumentami - bawli się lepiej niż większość przemoczonej i zmulonej publiczności. Było dużo z nowej płyty i ogólnie przekazywali tony ciepła w moją stronę.
TERROOOOOOOOOORRR!!!!
Podróż na pole, jeb do pustego namiotu. Taki urok wyjazdów. Namiot wygodny niczym PKS z podwójną ilością ludzi, nie mieliśmy nic do przykrycia, żadnego śpiworu ani innych luksusów. Dodatkowo budził mnie każdy przejeżdzający pociąg, czyli praktycznie w ogóle nie spałem. Ale to nic, bo właśnie zaczynał się drugi dzień festiwalu, absolutnie czarujący.
Oto nadciągają kumulusy, chyba rozumiesz co to znaczy...
Poranne rozmowy leżąc plackiem na materacu. Mysłowice, które wyglądały na miasto całkowicie wymarłe, prawie nikogo na ulicach oprócz festiwalowiczów. Liczenie kościołów, których jest SIEDEM. Stwierdziliśmy, że najprawdopodbniej wszyscy siedzą w kościołach jednak, skoro nie widać na ulicach. Bardzo ciekawy sam poszedłem na koncert Hatifnats. Jeden z najlepiej obiecujących się polskich zespołów. To był ich 6 koncert w karierze, i niestety - zdecydowanie było to widać. Charyzma zespołu na poziomie betoniarki (niepodłączonej do prądu), wokal choć źródłem mężczyzna - całkiem kobiecy. Nie podołali, choć słuchając wcześniej grali całkiem ładnie. Powrót na pole namiotowe.
Czeeeść, żałuj, że Ciebie nie ma - właśnie gra Modest Mouse
Wzięliśmy najnowszą płytkę Modest Mouse i poszliśmy do ogródka piwnego - włączyli. To był pierwszy koncert Modest Mouse w Polsce. Śpiewaliśmy, krzyczeliśmy, głośno gadaliśmy o geniuszu Brocka - ludzie jakoś się tak dziwnie na nas patrzeli. Ile musiałem przejechać kilometrów, żeby spotkać się z ludźmi, którzy kochają ten band tak samo jak ja. Kolektywnie, w czwórkę doznawaliśmy, przypominając sobie tekst Bankrupt On Selling i tym podobne historie. Absolutnie fantastyczne zjawisko, obiecaliśmy sobie powtórzyć w nocy i w przyszłości. W efekcie upici udaliśmy się na koncerty, pierwszy Tymon.
...SZATAAAAAN, SZAAAATAAN, OŁ JEEEEE
Z krzykiem, śpiewając Szatana Kur podeszliśmy pod samą scene. Wspólnie wykrzeczyliśmy jeszcze raz ten tekst, gdy pojawił się Tymon: zauważył nas, pokazał nam znak Sejtena i oznajmił: Spokojnie, piosenki Kur też będą. Najpierw grali piosenki z nowej płyty, co dla mnie raczej obojętne. Ale w końcu poszła Jesienna Deprecha i Szatan, ekstaza totalna. Gardło zdarte na maksa, wspaniała zabawa. Ciężko mi zachować obiektywność w tym wszystkim, bo PO PROSTU, mówiąc kolokwialnie - byłem najebany, nie bierzcie sobie do serca.
Bassisters Orchestra jest numer jeden
Bassister Orchestra. Skład nieziemski: Moretti, Mazolewski, Bunio, emade i oczywiście Fisz. Kompletnie odjechali, jazz i hip hop połączone złotą nitką. Podkłady z płyty BO, teksty Fisza. O ile studyjne Numer jeden mi się nie spodobało, to na żywo dali popis. Lepiej niż Pink Freud.
Scena leśna i koncert Cool Kids Of Death. Na początek grali nowe kawałki, z czasem się rozkręcając. Druga połowa koncertu - pierwsza płyta. Ogólnie łatwo było zauważyć, że lepsze wrażenia dawały koncerty na scenie leśnej, tej mniejszej. Lepszy kontakt z publicznością, mniej ludzi i mały dystans do sceny. Wracając do CKOD - stanąłem przy dwóch fankach, które wydawały z siebie dzwięki i tony, o których pojęcia nie miałem. Darły się niewyobrażalnie, te głośniki dawały mniej. Nieźle to nas nakręciło, i szaleliśmy ogromnie. Energia, mamy Butelki z Benzyną i Kamienie - aż ludzie na boki się odsuwali. Nie rozumiem, jak można przy tej muzyce po prostu STAĆ i się nie ruszać. Nie da rady.
Więc nie bój się deszczu, bo ja jestem deszczem...
...śpiewaliśmy, choć nie padało i wcale nic na to nie wskazywało. Pogodno dało świetny koncert, przynajmniej z perspektywy osób trochę pijanych. Pan frontman wykazał się świetnym dystansem do samego siebie (-ej no tak dobrze się bawicie? rzućcie chociaż kamieniem czy coś... - spierdalaaaaj! -o, już lepiej) i sprośnym humorem (a ja jestem Sinead O'Connor, to nieprawda, że jestem łysa, ale nie pokaże wam cipki). Co mi się bardzo podobało w ich występie to to, że nie promowali na siłe nowej płyty, nie zagrali z niej chyba nic, tylko dali ładny przekrój przez największe przeboje. Wyciągneli z publiki co tylko było do wyciągnięcia.
Po ogarnięciu się, powrót na Nosowską. Oczekiwałem wiele, i chyba się przeliczyłem. W sumie to show nie mógł z tego wyjść, dużo nowej płyty - wydawało się, że nikt nie zna, bo gdy poleciał jakiś stary utwór to nagle wszyscy się ożywili i zaczęli śpiewać. Jak dla mnie trochę zawód, bo byłem w zupełnym innym klimacie w tamtym momencie.
ILOVETRAINS, czyli: Z czego się cieszysz, i tak nie byłeś na najlepszym koncercie.
Tak, czas na to, na co czekałem najbardziej: iLiKETRAiNS. I to co przeżyłem pod sceną leśną, ciężko ująć w jakąkolwiek ramkę, naznaczyć prostymi słowami. Zespół z Anglii dał taki kosmiczny popis, że prawie padłem tam na ziemie zgnieciony tymi fantastycznymi gitarami, ścianami dźwięku. Wydawałem się przy tej muzyce taaki mały, powaliło mnie (i nie tylko mnie) totalnie na kolana. Grali nowe i stare numery, o dziwo nowe podobały mi się bardziej, ta ich debiutancka płyta musi wymieść, nie ma dicka. Dodatkowo fantastyczne wizualizacje w tle, drzewo z pętlami dla samobójców na każdej galęzi, próbujacy się ratować topielec. Ekspresja chłopaków, ubranych jednakowo w koszule z krawatami i czarnymi opskami na ramieniu przeogromna. W pewnym momencie zaczęli skakać po całej scenie, wić się z gitarami... szczęka mi opadła. Złapałem się za głowę, spojrzałem w bok - Arek zrobił to samo, konjo w innym świecie. Odpłynąłem. Kolejny koncert, Electrelane sobie odpuściłem, chciałem ten festiwal zakończyć właśnie tym występem. Wychodziliśmy z terenu Parku z rozdziabionymi gębami.
TERRRRRROOOOR!!!! ZAJĄĄĄĄĄĄĄĄĄC!!!
Kupiliśmy picie, i uroczyście zakończyliśmy festiwal przy ogródku piwnym. Okazało się, że prąd uciekł i słuchanie Modest Mouse nie wypali. Co robić, w końcu sami daliśmy koncert. W naszym repertuarze znajdowali się miedzy innymi: Kury, Pogodno, MM, Radiohead czy nawet Joy Division. Niesamowite, nie do zapomnienia. Krzyki na polu namiotowym: TERRRROOOR!!, inni odpowiadający tym samym lub zającem. Atmosfera niesamowita, w końcu pojawił się prąd i słuchaliśmy Pink Floydów. Tak to się powoli kończyło... rano droga na dworzec, pożegnalny terror i powrót do domu. Festiwal się zakończył, pozostały piękne wspomnienia. I jaram się, jak nastolatek będący pierwszy raz na koncercie, ale nie mogę inaczej. Bo było pięknie.
Wyobraźcie sobie folkowe The White Stripes. Wyobraźcie sobie ich gdzieś pomiędzy drzewami, w spokojnej atmosferze, otoczonych harmonią. Wyobraźcie sobie The White Stripes grających dobrą muzykę, z perkusją, która nie dudni w jednym rytmie, tylko ładnie współgra z wokalem. Taki jest właśnie duet Nina Nastasia & Jim White, i w sumie z Paskami łaczy ich tylko dwuosobowy skład i nazwisko na W, ale jakiś punkt odniesienia trzeba mieć, co nie?
Jak wygląda architektura w Helsinkach? Jakiś wyjątkowy, wyróżniający się styl, czy może zwyczajny, tak jak w większości w podobnych miastach? Mówić jednak o architerkturze nie będziemy, co najwyżej tańczyć, bowiem Achitecture in Helsinki to zespół pochodzący z Australii, czyli bądź co bądź, kraju trochę od Finlandii odległego. Więcej - paradoksalnie, muzykę jaką tworzą australijczycy ciężko by pogodzić z zimowym, mroźnym skandynawskim klimatem - bowiem jest to zupełnie przeciwny biegun: ciepły, naiwny, wesoły pop. I to z tak dużą dawką energii, że wystarczyłoby jej, by ogrzać oszroniałe z mrozu helsinskie budynki...
Wreszcie do tego rockowego padołka przyszedł ktoś świeży, przynosząc ze sobą coś ciekawego i w miarę oryginalnego. Kiss Kiss ma spore szanse na dołączenie do grona Grup_Powszechnie_Uważanych_Za_Dobre dzięki debiutanckiemu krążkowi Reality Vs. the Optimist. I pewnie będziemy tak czekać na potwierdzenie słuszności tej tezy, tak jak kiedyś czekaliśmy na drugi Bloc Party (i się przeliczyliśmy, ale to swoją drogą) czy Interpol. Przynajmniej mnie się wydaje, że na to zasługują. To tak w ramach skrótu - przejdźmy do właściwego punktu recenzji.
