Muzykofilia

Chciałbym tu pisać o płytach nowych, świeżych, dopiero co wydanych. W kolejce do poznania aktualnie mam jakieś tysiąc dwieście sto piętnaście albumów, a i tak słucham czegoś, co powstało siedem lat temu. No i jak tu pisać o nowościach, gdy dorosłe już dzieci geniuszy nie dają spać po nocach?

Przy okazji ostatniej recenzji Hope & Sorrow Wax'a Tailora wspominałem o Since I Left You The Avalanches. Powróciłem do niej na chwilę (w domyśle miała być chwila), no i dokładnie tak samo jak kiedyś, trzasneła mną o podłogę.
The Avalanches to grupa sześciu djów i producentów z Australii. Projekt jednopłytowy. Najważniejsze: album całkowicie złożony z sampli. Ile ich było? Podobno około dźiewięćuset. 900.
Dokonali prawie niemożliwego, bowiem połączyli ten ogrom materiału w jeden spójny ciąg. Zgrali to z sobą idealnie, wszystko tu pasuje do wszystkiego, tworzy piękną całość. Strumień dźwięków płynie nieprzerwanie od początku do końca albumu, nie ma ciszy między utworami. Brak tu najkrótszego momentu, w którym mógłbym się nudzić. Dźwięki zmieniają się jak w dziecięcym kalejdoskopie, z nim style, klimat, historie. Pozazdrościć wyczucia.
Do tego, jakby było mało, jest to jakby concept-album. Może nie jedna, rozbudowana historia, ale takie przecięcie przez nasze życie. A raczej jego najbardziej skrajne momenty, emocje, które chyba każdemu chociaż raz w życiu towarzyszyły.
Mimo, że często zahacza o te mniej radosne chwile naszej egzystencji, album to zdecydowanie optymistyczny, radosny. Muzyka dosłownie tryska energią, drży, wibruje, podskakuje, śmieje się. Poprawia mi humor nawet. Warto zauważyć, że to idealna ścieżka dźwiękowa do ciepłych, letnich dni. Być może na plaży czy na rowerze. Sam, gdyby mnie bawiło leżenie na gorącym piasku, słuchałbym przy tym Since I Left You. Ale mam 100 metrów do jeziora, dzieciństwo w 1/4 przeżyte nad wodą i znudziło mi się to dawno temu.
Jest Ci smutno, nikt Cię nie rozumie, dziewczyna opuściła, mafia ściga, a własny pies olewa? Posłuchaj tej płyty, źą.