31
marca
2007
Brakuje mi w słowniku kilku przymiotników, które znacznie ułatwiłyby mi wyrażanie swojego zdania. Jednym z nich jest 4adowniczość. Każdy, kto spotkał się z dziełami, które wychodziły spod rąk tej wytwórni, dobrze zna charakterystyczne cechy muzyki, która tam powstaje. Czym Ninja Tune jest dla hip-hopu, tym 4AD jest dla fanów smutnych, często mrocznych dźwięków. No, więc taki przymiotnik powinien powstać, chociażby po to, żebym mógł teraz spokojnie powiedzieć, że The Czars jest 4adowe.
Jak na polskie warunki, sporo zamieszania towarzyszyło premierze tego albumu. 'Nowość', 'rewelacja', 'wschodząca gwiazda alternatywy', i takie tam najróżniejsze tagi, które strasznie mnie rozśmieszyły, gdy dowiedziałem się, że kapela liczy sobie już osiem lat. Składa się z członków CKOD, Agressivy 69 i Hedone, czyli jakby nie było - supergrupa! Hah, no to mamy swoje The Good, The Bad And The Queen.
Wydał cztery kompletne albumy, a przy jego nazwisku ciągle wisi etykieta "przyszłość amerykańskiego folku". Taki bard w Stanach to nie ma łatwego życia. Skoro talentem jest się nadal z pięcioletnim stażem, to żeby zyskać miano spełnionego i doświadczonego, to nagrać 50 płyt musi lekko.
Śmierć jest największą inspiratorką (inspiratorem? przez Prattcheta zawsze się waham) w historii muzyki, i chyba sztuki w ogóle. Przywołując chociażby takie Funeral, chociaż znakomitych przykładów nasuwa się masa. Coś w niej jest niesamowitego, że wbrew pozorom za taką raczej średnio przyjemną sprawą powstają dzieła wybitne. Do czego pije? Do powstałego w roku '98 Electro-Shock Blues'a grupy Eels.
Minęły ponad dwa lata od kiedy Łona wraz z Webberem stwierdzili, że Nic Dziwnego już ich nie spotka. Wracają z początkiem wiosny z albumem Absurd i Nonsens, by pokazać kto rządzi w inteligentnym rapie (dżizas, jak ja nie lubię tego określenia).
Post-rock to na pewno nie jest mój gatunek. Muzyka ta mnie zwyczajnie męczy i dłuży mi się niemiłosiernie, dlatego najczęsciej omijam szerokim łukiem. Jak zwykle od zasady musi być jakiś wyjątek, który burzy całkowicie całą niechęć i zastrzeżenia.
Długo szukałem czegoś, co stylem przypominać mi będzie znakomity 
Polskich kapel britpopowych mamy jak na lekarstwo - Myslovitz ciągle poza zasięgiem Negatywu czy od niedawna The Car Is On Fire, więc gdy pojawią się w zasięgu wzroku jacyś nowi śmiałkowie - powinni być nagłośnieni w odpowiedni sposób. Tak jednak nie jest - o debiutanckiej płycie Kapitana Da dowiedziałem się przypadkiem w programie Kuby Wojewódzkiego po prawie trzech miesiącach od premiery. Coś jest z tą promocją nie tak.
Formacje Violent Femmes powołał do życia na początku lat osiemdziesiątych Gordon Gano. Grupa pochodząca z Milwaukee w stanie Wisconsin przez dwadzieścia lat działalności wydała aż dwanaście albumów długogrających, lecz w moim mniemaniu żadna z nich nie przebiła debiutu - Violent Femmes powstałego w roku '83.
Niedawno pisałem o The Arcade Fire i ich wielkim debiucie, dziś mamy już na sklepowych półkach Neon Bible. Przesłuchałem kilka(naście?) razy i chyba jestem gotowy do tego, żeby coś o tym albumie napisać.
Czy muzyka tworzona przez jednego artyste nieprzerwanie nawet kilkadziesiąt lat może być dobra? Tak, to właśnie charakteryzuje specyficznych starszych panów z przyklejoną etykietą: singer/songwriter.
Matt Johnson tworząc jednosobową formacje wiedział jak się nazwać - to właśnie dzięki tej intrygującej nazwie sięgnąłem po Mind Bomb. Ostatnio słuchałem tego zeszłego lata, dzisiaj przypadkiem znowu trafiłem, i muszę chociaż wspomnić o tej niebalnej grupie. Chociaż określenie 'grupa' średnio tutaj pasuje - The The tworzy praktycznie sam Johnson, niekiedy zapraszając do projektów innych muzyków.
Co jest podstawą dźwięku i muzyki? Czy tysiące lat temu pierwotną jej formą było wystukiwanie rytmu uderzając kamień o kamień, czy może pierwszy był ludzki głos? Czy można nagrać płytę po brzegi wypełnioną dzwiękami i piękną muzyką, i praktycznie nie używać do tego instrumentów? Dla czarującej islandki Björk to żaden problem.