Muzykofilia

Sukcesy niektórych zespołów powinno mierzyć się ilością samobójstw popełnionych przez ich fanów. Na myśl przychodzą od razu takie kapele jak Joy Division czy The Cure, a ja do grup godnych tego niesmaczengo miernika dodam Xiu Xiu.

Zespół powstał w Californii na samym początku dwudziestego pierwszego wieku. Nazwę zaczerpnął od filmu Tian yu, a raczej imienia głównej bohaterki. Xiu Xiu to nastoletnia Chinka, którą obejmuje komunistyczny program przymusowego edukowania rolniczego. Zostaje wysłana na odległe stepy Tybetu, daleko od bliskich, bez możliwości kontaktu - ma pomagać w hodowli bydła. Brutalna rzeczywistość zmusza ją do prób powrotu do domu - nieznajomi mężczyźni oferują jej pomoc w zamian za jej ciało, gdy ona w desperacji zgadza się - jak nie trudno się domyśleć, wykorzystują ją.

Ta smutna i brutalna historia może pomóc Wam w wyobrażeniu sobie klimatu tej płyty. Ona właśnie taka jest - smutna, przerażająca, dobijająca i brutalna. Takie ostatnie tchnienie samobójcy, paranoiczność wyrażona w dźwiękach.
Skoro mowa o dźwiękach. Gdy pierwszy raz usłyszałem Szu Szu (tak wymawiamy tę nazwę) miałem wątpliwości, czy aby na pewno tego da się słuchać, i czy płyta przypadkiem się nie uszkodziła, i z tego takie brzmienie.
Przystępność i łatwość w odbiorze, to byłyby dwie pierwsze cechy, które wymieniłbym, gdyby zapytano mnie o kontrasty dla tego albumu. Stukanie, pukanie, trzaski, skrzypenia, klaski - gdy pojawia się gitara cieszymy się, że możemy na chwilę odpocząć od tej nieznośnej na pierwszy rzut ucha kakofonii. Ale z czasem to wrażenie przechodzi i uświadamiamy sobie, że tu wszystko jest znakomicie zaplanowane, i ma swoje dopasowane miejsce. W tych wszystkich chaotycznych, świdrujących, schizofrenicznych odgłosach jest wbrew pozorom porządek, który prowadzi do jednego - urzekania nas.

Liderem kapeli jest Jamie Stewart, kolejny charyzmatyczny artysta, ze jego charakterystycznym wokalem postawiłbym go pomiędzy Ianem Curtisem a Robertem Smithem. Głos Jamiego to kolejna cegiełka do psychodelicznej mozaiki jaką tworzy Xiu Xiu. Schizoidalny, raz wrzeszczy, krzyczy (Blacks) napawając nas niepokojem i przerażeniem, a chwilę później delikatnie, melancholijnie melorecytuje tekst (Sad Pony Guerilla Girl).
Płytę otwiera właśnie ten kawałek - Sad Pony Guerilla Girl, który czaruje z początku milutką melodią, a później chwytliwym refrenem, z przedziwnym tekstem - "I like my neighbourhood / I like my gun / Driving my little car / I'm your girl and I will protect you". Te słowa potrafią później świdrować nam w głowie naprawdę długo - mimo tego ciężkiego charakteru płyty. Ale długo to nie potrwa, już końcówka openera zapowiada, że nie będzie wcale tak miło. Atakują nas wściekłe skrecze, a miła atmosferka się kończy. Dalej tylko smutek przeplatany z muzyczną schizofrenią i szaleństwem.
Na uwagę zasługuje Fast Car, cover Tracy Chapman. Jest to ballada dosłownie wyszeptana przez Stewarta.

Jeśli jesteś w stanie przełknąć porządną dawkę muzyki mocno neurotycznej i psychodelicznej - polecam. Nie jest to łatwy orzech do zgryzienia dla naszych uszu, ale zakochać się można dosłownie. Gdy tylko muzyka przebije się przez jakieś nasze granice estetyki do tej pory przyjęte i akceptowane.

Ps. Czy ta okładka nie jest genialna? Naprawdę niesamowicie wiele mówi o tej płycie. Bez żadnego dzwięku. Gdy na nią trafiłem kiedyś, wywołała u mnie niepochamowny uśmiech. Teraz już się nie śmieje.