Muzykofilia

The Dresden Dolls to jeden z tych zespołów, przy których próby nadania mu konkretniejszego gatunku zawsze upadają. Rock, punk, glam? Do niczego nie można zaliczyć, ucieka wszelkim klasyfikacjom.

Zespół tworzy duet. Amanda Palmer, wychowywana w muzycznej rodzinie, fortepian i (tylko pozornie, o czym później) anielski głos. Brian Viglione to zupełnie inna bajka. Muliinstrumentalista, z heavy metalową przeszłością. Razem tworzą niesamowicie uzupełniającą się muzyczną pare, swoistą grę kontrastów. To co wyprawiają razem najlepiej określić mianem: Muzyczny teatr. Amanda ze swojego głosu uczyniła idealną aktorkę. Gdy tylko zechce może przyjąć dramatyczną, przerażającą kreacje (Half Jack) lub grać niewinną dziewczynkę (Missed me) lub wręcz przeciwnie (Girl Anachronism). Dosonale pomaga jej w tym fortepian, który potrafi zbudować każdą atmosferę. Dłużny nie pozostaje Brian, dopełnia to dzieło w każdym calu.
Dramatyzm, niewinność, strach... słuchając tej płyty momentami mam wrażenie, że z głośników nie płynie muzyka, tylko czyste emocje. Jeśli chodzi o teksty, autorką jest wokalistka, są skrajne i dobitne, tak samo jak muzyka. Nie można mówić o przerości formy nad treścią ;) Miano Kabaret-Punku nadano zespołowi nie nadarmo, można odnaleźć w nim sporo czarnego humoru.
Warto zwrócić uwagę na ich image. Tetralna estetyka - do obejrzenia chociażby tutaj
Podsumowując, Dresden Dolls (przy okazji, nazwa zespołu podkreśla kontrast między artystami- Dresden, miasto zbombardowane w czasie II WŚ, w połączeniu z Lalkami, i ich delikatnością) jest tak przesiąknięte aktorstwem, że aż chciałoby się przyznać Oscara. W pełni zasłużonego.

Pytanie do czytelników (jeśli się tacy znajdą ;)): Czy przy recenzjach zostać przy takiej formie, czy zacząć na koniec oceniać w jakiejś skali? Np. x/10?